Blog door Raimond Hafkenscheid over de dagworkshop ‘In je Manlijke Natuur’

 

Daar staan we dan, rond een vuurkorf, met een biertje, 15 man sterk. Aan de Waal bij Dreumel. De dag zit er op. Het weer is prachtig. 15 mannen, op een of andere manier op dat moment even echt verbonden met elkaar. En belangrijker, volkomen op hun gemak, vrij misschien, zeker waardig, wellicht zelfs voldaan. Een mix van fascinatie, beetje bravoure, maar vooral vanuit diep respect voor alles wat zich had voorgedaan.

Het was deze dag echt ergens over gegaan. Een eerste introductie in het systemisch werken met opstellingen zou het worden. Met alleen mannen. Om te ervaren dat kwetsbaarheid en openheid kracht-gevers zijn, geen kracht-nemers. De aanloop was onzeker maar er hing iets in de lucht dat dit weleens een geslaagd experiment kon worden.

Ik voelde zelf al langer de behoefte hiermee aan de gang te gaan. Persoonlijke ontwikkeling laat zich zo gemakkelijk verleiden tot en via de vrouwelijke energie. Als moeders-zoon ben ik daar in ieder geval lang senang bij geweest. Dat heeft me ook veel gebracht. Mijn eerste stappen in de wereld van persoonlijke groei waren groot maar ze zijn wel haalbaar gebleken.

Maar langzaam aan merkte ik dat het ‘confortabel-zijn’ rond vrouwen minder behoefte-dekkend werd. Alsof het wel goed uitkwam, maar niet echt was wie ik echt was. Als een soort bekwaamheid in omgang in plaats van diep op mijn gemak zijn. We kennen dat allemaal wel, dat gevoel van “het gaat ons best heel goed af” maar je tegelijk toch niet helemaal op je plek voelen.

Heel lang heb ik afstand gehouden van het mannelijke. Was ik me als er als kind niet bewust van, later als adolescent, hield ik bewuster wat afstand. Alsof het een beetje te laat was om nog aan te haken. Een gevoel dat dat gat niet meer te dichten was.

Maar sinds kort keert opeens het tij. Ten goede. Heel bewust, en heel zeker. Als een niet te stoppen beweging. Mijn verhalen over boksen bijvoorbeeld getuigen van een soort inhaalrace. Om alsnog volledig aangesloten te raken op het wezenlijke van de man.

15 mannen. In Dreumel. Wat is het toch machtig mooi om te zien hoe initiële aarzeling, ongemak, twijfel, niet-weten, gelatenheid of nonchalance in een paar uur transformeren naar iets wat ik alleen als verbondenheid kan omschrijven. Misschien is het niets blijvends (onze voornemens voor herhaling zijn allemaal prachtig maar de realiteit is weerbarstig) maar op dat moment sterk en heel duidelijk waarneembaar. Een gevoel van “Oh, wacht eens even, dit kan dus ook ……”.

Nog opvallender is het om te ervaren hoe weinig er voor nodig is om dit te bereiken. De enorme drempels die onze cultuur, onze maatschappij en wij onszelf opleggen tav openheid lijken binnen uren, minuten zelfs, op te kunnen lossen. Alsof er nooit een muur of drempel tussen ons in heeft gestaan. Dat moment, zo net voor het dagelijks levens ons weer bij de kladden grijpt, koester ik.

Praten doet veel. Opstellingen doen nog veel meer. In deze groep mannen voelde ik sterker dan anders de resonantie tussen de representanten en hun eigen thematiek, of de mijne. Niet als ‘vervuiling’ van de opstelling maar als echte aanvulling. Scherper, duidelijker waarneembaar, meer aanwezig, dichterbij. Misschien omdat, zelfs voor een moederszoon, het mannelijke toch gewoon onze eigen natuur is. We zijn wat we zijn, wat we er zelf ook van vinden.

Weg kan ook het idee dat mannen moeilijk bij hun gevoel zouden kunnen. Lariekoek is het! Zij die er hardst naar op zoek zijn lijken al het verst te zijn gekomen! Wat nou gesloten? Alles komt op tafel. Zonder omwegen, zonder mitsen en maren. Direct, hard soms, maar helder en eerlijk. En met de kunst het daar dan ook bij te laten. En ja, dat vindt een man lekker. Geen omwegen, en niet te lang blijven hangen!

Meer en meer merk ik hoelang ik het mannelijke niet heb weten te waarderen op zijn diepe waarden. En hoe goed het me doet me eraan te kunnen laven. Hoe fijn het is om trots te ervaren, als je met andere mannen iets onderneemt op het gebied van openheid. En hoe ik er zelf gewoon van genieten kan.

Ik ben Geert Graveland heel dankbaar dat hij dit met mij heeft willen onderzoeken. Zomaar, zonder omwegen of aarzeling. Gewoon, omdat het gaaf is om te doen.

Opstellingen zonder pretentie. Dat is in mijn ogen de mannelijke weg. En die weg ligt nu open.

Dames, jullie overtal in deze wereld gaat worden uitgedaagd. Het kan nog even duren maar de balans zal worden hersteld!

 

Raimond Hafkenscheid

 

PS. Wil je het zelf ook een keer meemaken? Op 29 april geeft Geert weer een dagworkshop ‘In je manlijke natuur’, deze keer in Nijmegen.